Ik mag dan wel gek zijn van de zee en mooie stranden; op de bijbehorende drukte heb ik het niet zo begrepen.
Ik was dus ook heel benieuwd naar het populaire badplaatsje Peniscola en stelde me er niet al te veel bij voor.

Als ik mensen met getatoeërd, ontbloot bovenlijf en met hun voeten op de tafel op een terrasje zie zitten, wil ik niets liever dan vluchten. Bah... maar dit viel mee. Reuze zelfs.
Peniscola is een leuk dorpje met een keur aan goede restaurants en bars en de prachtige burcht is al van verre zichtbaar.

We togen naar het hippe Mandarino, een fraaie lounge-bar met internet en het werkte prima.
Weer verbaasde ik me er over dat je hier geen koekje bij je cortado krijgt maar dat er zonder blikken of blozen een schaaltje met olijven en nootjes bij wordt gezet. Nog gekker is dat we het gewoon met smaak opeten. Slokje koffie, olijfje, slokje koffie... Een mens went snel...

Al met al zijn we twee uur druk geweest en ik voelde me er een stuk beter bij. Klaar!
Tijd om het stadje eens te bekijken, vonden we.
Nog geen uur later stond ik piepend en krakend op de top van de burcht maar mijn bovenmenselijke inspanning werd beloond met een prachtig uitzicht over de baai.
Nog even een lekker drankje in de zon en via een slingerweggetje reden we vervolgens via het stuwmeer van Ulldecona terug naar het Bed and Breakfast.

Weer een stukje indrukwekkend Spanje gezien. We kunnen er maar geen genoeg van krijgen.
En toen moest er weer gegeten worden, vanzelfsprekend. We werden ontvoerd naar het plaatsje Vinaros waar we ons tegoed deden aan gambas, vrolijke visjes, pimientos de padron en patatas bravas met een sausje dat zo heet was dat de vlammen me uit de oren sloegen.
Heerlijk land. We horen hier.

.